We rijden langs een der grootste zoutmijnen ter wereld. De eindeloze witte vlakte wordt alleen onderbroken door zorgvuldig uitgehakte rechthoeken. De bovenste laag met bevuild zout wordt eerst weggeschept waarna het maagdelijk witte zout wordt opgehaald en verwerkt. De arbeiders die dit werk verrichten zijn Indianen. Ze krijgen ongeveer 6 euro om 1000kg!!! materie te verwerken. Ze moeten van ver komen met aftandse brommertjes of busjes over de stofferige wegen. De rit is mooi maar zeer stofferig. Ik denk niet dat ze de schoonheid van het landschap nog zien. Zoals met veel dingen is de eerste aanblik de mooiste en zal de beste herinneringen oproepen later. Voor ons een enige plaats met een glasheldere horizon tussen blauwe lucht en witte vlakte.
donderdag 20 mei 2010
Reis Cuyo en Noa (vervolg): Salines Grandes
We rijden langs een der grootste zoutmijnen ter wereld. De eindeloze witte vlakte wordt alleen onderbroken door zorgvuldig uitgehakte rechthoeken. De bovenste laag met bevuild zout wordt eerst weggeschept waarna het maagdelijk witte zout wordt opgehaald en verwerkt. De arbeiders die dit werk verrichten zijn Indianen. Ze krijgen ongeveer 6 euro om 1000kg!!! materie te verwerken. Ze moeten van ver komen met aftandse brommertjes of busjes over de stofferige wegen. De rit is mooi maar zeer stofferig. Ik denk niet dat ze de schoonheid van het landschap nog zien. Zoals met veel dingen is de eerste aanblik de mooiste en zal de beste herinneringen oproepen later. Voor ons een enige plaats met een glasheldere horizon tussen blauwe lucht en witte vlakte.
Reis in Cuyo en NOA (vervolg) Tilcara en Humuaca
Deze dorpen liggen in een sprookjesachtige omgeving. Weinig toeristen combineren deze bestemming met een eerste bezoek aan Argentinië. Het ligt dan ook niet voor de hand. Weinig wegen, meestal zand of kiezel, veel stof, weinig inwoners. de natuur daarentegen is overweldigend. De lokale bevolking is zeer vriendelijk. Men helpt met informatie over het weerbericht. Dit is essentieel omdat bij regenweer sommige wegen worden gesloten wegens gevaar van instorting of wegspoelen door overvloedige regenbuien. Er valt slechts 200ml regen per jaar. Hiervan kan 1/4 neerslagen gedurende 1 onweer. De lokale bevolking verkoopt handwerk, juwelen, kledij, muziekinstrumenten enz... Ook de lokale gerechten worden er opgediend in kleine, gezellige en mooi verzorgde restaurantjes. Onvergetelijke routes brengen je naar de verschillende bestemmingen. Daartussen alleen zon, wolken, maan, sterren en nooitgeziene rotsformaties met veel kleurschakeringen. Hier en daar staan dieren nieuwsgierig te kijken naar de weinige voorbijgangers. Struisvogels, ezels, lama's, vicuñas, gordeldieren, alles overcirkeld door vogels van vele pluimages.
zondag 9 mei 2010
Reis in Cuyo en NOA (vervolg):Purmamarca
In Purmamarca, onze eerste halte na de vlucht van Cordoba naar Salta belanden we weer in een oase van rust. Onze tweede huurauto is een Ford Ranger, eigenlijk een pick-up (4x4) met nog een deksel op de kofferbak. Een wreed groot masjien met gloednieuwe banden. Na een aantal km wennen voelen we er ons toch comfortabel in. Vooral dat je met zo'n bak niet opvalt als toerist. De locals rijden bijna allemaal met zoiets en de Argentijnse nummerplaat en getinte ruiten doen ons helemaal opgaan in het plaatselijk verkeer. We logeren die avond in "Manantial de Silencio".
Een prachtig pand buiten het dorp gelegen tegen de bergwand. De rust is er totaal, de keuken overheerlijk, de bediening discreet maar perfect. De kamers ruim en tip-top in orde. We vallen met ons spreekwoordelijk gat weer ferm in de boter. We laten ons dan ook verwennen na een rit door pure adembenemende natuur. De rotsen zijn hier meerkleurig naargelang de ouderdom en het hoofdbestanddeel in de verschillende gesteenten. Alles miljoenen jaren oud en ongeschonden. Grijs, rood, goud, geel, bruin alles door of naast elkaar.
Bovendien is het schitterend weer en genieten we met volle teugen. We blijven twee dagen in dit hotel en verkennen van hieruit de omgeving. Goede wegen, betrekkelijk weinig toeristen en opeenvolgende kleine dorpjes met een Indiaanse bevolking. Deze mensen verkopen wel dingen maar dringen niets op en het is aangenaam om met hen te onderhandelen over prijs en kwaliteit. Marleen koopt wat sjaals en ik een panfluit, een instrument dat ik nog graag zou bespelen maar er nog nooit tijd voor vond.
zaterdag 8 mei 2010
D.N.I.(Documento Nacional de Identidad)
Na anderhalfjaar "tramites" of formaliteiten zijn we eindelijk in het bezit van onze DNI of "documento nacional de identidad". Hierover doen de wildste verhalen de ronde maar iedereen huivert bij de gedachte aan het lange wachten. Allerlei documenten worden afgedrukt en opgesteld. Meerdere malen hebben we onze vingerafdrukken moeten geven en wachten in zeer grote gebouwen met 200 tot 300 wachtenden vóór u. Soms buiten wachten ten tijde van de Mexicaanse griep. Je kan ook niet veel lezen want je naam kan worden afgeroepen en dan moet je naar voor gaan, zoniet gaat je beurt voorbij en moet je terug een "turno" (beurtrol) halen en opnieuw aanschuiven. Er zijn speciale mensen (gestores) die de DNI voor jou kunnen afhandelen. Het kost 3000 USDollar. De levertijd is dezelfde, alleen schuiven zij in jou plaats aan. Je moet dan ook nog zelf gaan om je handtekening af en toe te plaatsen. Alles samen denk ik niet dat we er meer dan drie volle werkdagen mee bezig geweest zijn maar het is vooral het psychologisch ongemak en de onzekerheid die het zwaar maken. Sommigen zeggen, DNI, daar geraak je nooit aan! Ondertussen is het dus gelukt en hebben we maar de volgende dag al een feestje gegeven voor wat vrienden.
Het grote voordeel is dat je met een DNI goedkoper kan reizen, genieten van allerlei voordelen bij boekingen per internet enz. Bovendien moet de Argentijn dezelfde procedure doorlopen voor zijn DNI. Het heeft iets Kafkaiaans. Ook het personeel dat er werkt heeft dat. Voor hen zijn de rijen mensen uitzichtsloos en het is niet zoals aan een kassa dat je de file wegwerkt door wat sneller de produkten in te scannen. Dus gaan ze praatjes maken onder elkaar en voortdurend elkaar consulteren in verband met de dossiers.
Maar eind goed al goed en nu maar hopen dat we hem niet verliezen want dan begint alles opnieuw.
dinsdag 27 april 2010
Che Guevara
In Alta Gracia bezochten we ook het geboortehuis van "Ernesto Che Guevara". Iedereen kent hem van zijn heldendaden in de bevrijding van Cuba maar in dit huis zien we vele foto's van zijn jeugd.
Che Guevara was ook dokter van opleiding. Bovendien had hij een gezin met 4 kinderen. We zagen ook een film met getuigenissen van mensen uit zijn omgeving. Als kind werd hij geplaagd door ernstige aanvallen van astma. Hij bracht daarom vele uren al lezend door omdat zware inspanningen hem te moeilijk vielen. Hierdoor werd hij zeer jong erg belezen en vormde hij zijn rebellistische houding. Anderzijds trachtte hij zijn handicap te overwinnen door fysieke inspanningen te leveren, o.a. zijn reis per moto door een groot deel van Zuid-Amerika.
Alta Gracia
Onze reis werd verder gezet richting Cordoba, de tweede grootste stad van Argentinië. Niet ver daarvan bezochten we "Alta Gracia" met als voornaamste trekpleister de vestigingsplaats van de Jezuïten. In samenwerking met de lokale bevolking ontwikkelden ze een samenleving met voor die tijd vooruitstrevende technologieën zoals deze stoel gemaakt van koeheupen en koeiehuid. Schatten uit het verleden worden hier tentoongesteld.
Ook het lokale kerkje is best een bezoek waard. En op het dorpsplein vonden we deze "palo baracho" of "zatte paal, de volksnaam voor deze boom met een dikke buik die groeit met de jaren.
La Paz
Ons tweede hotel op reis was zo uniek dat we er toch een bericht moeten over schrijven. Hotel "La Paz" was in de jaren 1860 de ambstwoning van president Roca van Argentinië. Omdat we langs een kleine weg er naartoe reden vonden we geen enkele aanwijzing om het hotel te vinden.
Onze 4x4 moest ook voor de eerste keer in actie komen op een stuk "piste" van 40km. Het spaans voor "piste" is "ripio" maar dit omvat dus alle soorten niet geasfalteerde weg. Putten, stenen, geulen enz. Maar bij aankomst kwamen we in een groene oase terecht. Het hotel ligt op een domein van 2040 ha en dit is maar een fractie van de originele oppervlakte ten tijde van Mr Roca die er 22000 ha op na hield. Alles in de stijl van jaren geleden maar wel mooi gerestaureerd en bewaard. Was het gebouw op zich al de moeite, de bijhorige activiteiten waren dat ook. Een beperkt golfterrein, roeivijver, paardrijden en dit alles inbegrepen in de prijs van één overnachting. Als onervaren ruiters deden we toch een ritje waarbij de gids met ons tot tweemaal toe de rivier overstak. Het was er wat over voor beginners maar het liep gelukkig goed af. Later op reis zouden we het zelfs nog eens proberen (in Molinos in het Noorden).
Bij het roeien kregen we plots het gezelschap van een zwarte hond die de hele tijd bij ons bleef zwemmen en daarna met ons meeliep. Het was ook de een van de enige avonden met minder mooi weer en wat motregen. Deze motregen zorgde er wel voor dat mijn camera onbruikbaar werd voor de rest van de reis en ik in Cordoba een nieuw exemplaar moest kopen, zoniet hadden jullie nu geen beeldverslag kunnen zien. De hond lag de volgende morgen voor de kamer te wachten om een wandeling met ons te maken... Maria heeft het beest dan maar uitgelaten in de vroegte... La Paz is zowel de naam van het hotel als van het dorp. En aangezien het grondgebied niet behoorde tot een van de naburige plaatsen moesten de eigenaars ook zelf instaan voor eigen electriciteitsvoorziening, telefooncentrale, watertoevoer enz. Later vernamen we dat president Roca eigenlijk verantwoordelijk was voor het wegwerken van heel wat inheemse bevolking, Indianen dus. Gelukkig wisten we dit niet op voorhand en anderzijds kunnen we ons moeilijk vereenzelvigen met de gebeurtenissen van 1860.
Abonneren op:
Posts (Atom)