In 2010 is Argentinië 200 jaar onafhankelijk. Dat wordt hier natuurlijk uitgebreid gevierd. Vergeleken met de oude wereld van Europa is dit weinig maar er was natuurlijk veel meer hier. Andere (zeer intelligente) beschavingen woonden in Zuid-Amerika en kenden tijden van rijkdom en lieten prachtige getuigenissen na voor het nageslacht. De bevolking van Argentinië is jong en dus is het nuttig om hen de tijdslijn van hun land even onder ogen te brengen. Op de grote "Avenida de Libertador" zagen we ze al een paar weken werken aan een paviljoen waarvan we niet wisten wat het zou worden. Eerst dachten we aan een kunstwerk. Eergisteren deden we nog een lange wandeling en kwamen er voorbij. Het paviljoen is het resultaat van een wedstrijd die werd ingericht. Het winnend project is een lage lange constructie van hout en aluminium in balkvorm. Het geheel is omzwachteld met stroken lichtgrijs textiel met daartussen openingen. Regen en wind, zon en schaduw hebben vrij spel op het geheel waardoor de inhoud dus wel een waterdicht geheel moest zijn. Dit werd opgelost door ieder decenium van de 200 jaar voor te stellen door een witte kubus van ongeveer 1 vierkante meter waarop teksten de hoogtepunten weergeven van de geschiedenis van Argentinië.
De zijkanten worden benut om foto's te tonen die de betreffende teksten illustreren. Het geheel bevindt zich langs de drukke weg maar in het park.
Het hele jaar door worden er manifestaties gehouden met gebruik van allerlei disciplines. Alles wordt voorgesteld in piepkleine boekjes die per maand verschijnen en waarvan we het "januari" nummer gratis konden meenemen.
Op gebied van design en creativiteit worden er heel mooie initiatieven gerealiseerd in BsAs waar we heel gelukkig mee zijn.
Dit bewijst dat Argentijnen kunnen plannen, organiseren en creatief zijn. Anderzijds zijn ze zo gewend om afknappers te incasseren dat ze er niet meer van opkijken. Zo zijn er bvb een paar kubussen waar ook beelden op te zien zijn (met ingebouwde beeldschermen) blijkbaar niet helemaal waterdicht. Het mag hier dan niet zo dikwijls regenen maar wel des te harder en dus heeft men het videoscherm afgeplakt tot nader orde om verdere schade te voorkomen.
Iets wat ons ook verrast bij veel activiteiten is de melding dat ze NIET doorgaan in geval van regen. Dat wil dus zeggen dat alles in gereedheid wordt gebracht en bij regen gewoon wordt afgelast. In België gaat het dan door in de tent maar hier wonen zoveel mensen dat geen enkele tent groot genoeg is. Veel manifestaties zijn gratis en dus vraag ik mij af hoe de afspraken verlopen bij regenweer. Krijgen de artiesten toch hun geld of hebben ze gewoon pech en krijgen ze niets...
De Argentijn is flexibel... horen we dikwijls zeggen en ik denk dat het waar is. (geen foto wegens geen camera bij)
woensdag 3 februari 2010
vrijdag 29 januari 2010
36°C boven water
Jullie hebben al gemerkt dat onze berichtgeving wat vermindert in aantal berichten. Onze eerste jaargang was doorspekt met bezoeken aan allerlei nieuwe sites in BsAs. We hebben nu al veel in deze stad verkend en bepaalde plaatsen komen herhaaldelijk terug in ons programma maar zonder dat we daar terug uitvoerig over schrijven. We voelen ons meer en meer geïntegreerd in deze grote stad en gedragen ons niet langer meer als de gretige toerist die alles moet zien en belopen. Vandaag is de temperatuur van die aard dat je best niet teveel onderneemt. We hebben ons in deze mooie zomermaand dan ook al meer dan eens genesteld aan het zwembad van ons appartement met een dik boek, een drankje, lees-en zonnebril. Marleen is verdiept in "Tot ik jou vind" van John Irving en ikzelf lees "De schaduw van de wind" van de Spaanse schrijver Carlos Ruis Zafón. Beiden zeer dikke boeken maar erg de moeite waard. Tussendoor duiken we in het zwembad wegens te warm. Op het nieuws volgen we dan de koude winterperikelen in België. Onwezenlijk voor ons. Het weer is hier nu al een volle week onberispelijk mooi. Een mens went ook aan de warmte en we hebben een kleurtje dat je in jaren niet meer gezien hebt voor een Belg. Soms zijn er hier in het gebouw toeristen die tijdelijk huren voor enkele dagen of weken en dan met veel moeite proberen wat kleur te verwerven op korte tijd. We zijn er zelf niet zoveel mee bezig maar we zijn wel veel buiten en dus komt de kleur vanzelf.
Gisteren nog een bijeenkomst gehad met Vlamingen in Argentinië. Daar ontmoet je alle leeftijden en mensen die bezig zijn met de meest uiteenlopende dingen. Velen zijn hier omdat ze hun (Argentijnse) liefde gevolgd zijn al of niet met tevredenheid. Werk vinden voor een Europeaan is hier niet eenvoudig. Vooral de lonen vallen tegen tenzij je voor een buitenlands bedrijf kunt werken. Bovendien zijn er soms jonge kinderen bij betrokken. De taalperikelen, de school, enz. allemaal niet eenvoudig. Sommigen keren terug naar België voor diverse redenen. Voor ons is het tot nu toe een goede beslissing geweest en het blijft genieten van de omstandigheden waarin we ons bevinden. Een paar keer per week gaan we nu naar de golf. Eenmaal les en de andere keer oefenen. Het wordt iedere keer beter en boeiender omdat we bepaalde technieken onder de knie beginnen te krijgen.
Het is een wereld die opengaat. De rust die je ervaart op het terrein is ongelofelijk. De omgeving is prachtig en het spel vraagt alle concentratie. Zoals met veel dingen in je leven begrijp je pas wat het betekent als je er daadwerkelijk mee bezig bent.
Dus sorry als we wat minder berichten laten maar ons leven is niet minder interessant geworden, alleen soms wat minder spectaculair om erover te berichten.
woensdag 13 januari 2010
Oudejaarsavond 2009
Het Kerstfeest hebben we in ons appartement gevierd met enkele Belgen die in BsAs wonen. Maar voor Oudjaar waren we uitgenodigd bij onze vrienden Damian en Amalia. Bij Argentijnen over de vloer komen is niet zo evident voor buitenlanders maar uitgenodigd worden voor Oudjaar is nog veel specialer. Onze inburgering heeft hiermee weer een grote stap voorwaarts gemaakt.
Uiteraard verliepen alle gesprekken volledig in het Spaans. Amalia had voortreffelijk gekookt voor 8 personen. De twee broers van mijn tennisvriend Damian waren ook aanwezig en Amalias moeder met vriend. Alles verliep in een ongedwongen sfeer. Waar wij toch ons best hadden gedaan om er wat feestelijk uit te zien was hier bij de vrienden niets van te merken. Iedereen in zijn meest gemakkelijke outfit. Alles ongedwongen maar zeer hartelijk. Een leuk feest dat ons altijd zal bijblijven.
Kansas City...

We hebben in het verleden al eens bericht over deze plaats. Een bar-restaurant geschoeid op Amerikaanse leest in de stad Buenos Aires. Dit restaurant is ondertussen een van onze favoriete plaatsjes om eens door te zakken. We bezochten het vroeger altijd na de golfles maar sinds we onze eigen uitrusting hebben is het niet meer mogelijk. Het materiaal is net wat te opzichtig om ermee binnen te stappen. Maar onlangs waren we er toch weer eens verzeild geraakt op een "happy hour". Het is er dan erg druk en de sfeer is moeilijk te beschrijven. Het doet ons wat denken aan "de engel" in Zandhoven, ook op Amerikaanse leest geschoeid trouwens. Een geoliede machine waar alles "smoothly" verloopt. Aandacht voor de klant, vriendelijkheid, "snelheid en efficientie". Dit is het opschrift dat zich achteraan in de keuken bevindt en waarvan ik graag een foto had gemaakt. De eerste maal dat we de Kansas bezochten had ik al een foto van de (open) keuken willen maken maar dit werd me (vriendelijk) verhinderd. Nu, zoveel maanden later zijn we er al gekend en min of meer tot de goede klanten gerekend. Dus vroeg ik aan Ruben, een van de verschillende barmannen die tevens een overbuur is van ons hoe ik deze foto zou kunnen maken. Ruben pleegde overleg met een collega en vroeg me of ik mijn camera wilde geven.... Ze vertrokken dan met zijn tweeën alsof ze een aantal zaken naar de keuken brachten. Dit gebeurd dus regelmatig waarbij de af te wassen spullen naar de keuken gebracht worden, afgedekt met een grote witte serviette. Mijn camera verdween dus onder een witte serviette en de twee barmannen liepen als in een slapstick naar de keuken met een uitgestreken gezicht. Alleen Marleen en ik wisten beter. Na enkele minuten keerden ze terug en stond de bewuste foto op mijn camera... Later op de avond kregen we het gezelschap naast ons van Deborah en Ramtin, uit Californië. Een koppel dat zich verloofd had in Buenos Aires en Ramtin had haar net op deze avond ten huwelijk gevraagd. De verlovingsring, een festijn van diamanten schitterde aan haar hand. Hun geluk was nog groter toen ze bemerkten dat wij (ook) Engels spraken. Ramtin is afkomstig van Iran en als kleine jongen met zijn ouders gevlucht naar de Verenigde Staten.
Deborah leek wel Argentijnse maar is dus Amerikaanse met tot nu toe mij onbekende roots. We zullen elkaar hopelijk nog eens ontmoeten hetzij in Buenos Aires, hetzij in San Diego waar ze nu wonen (U.S.A.)
In de "Kansas" is het altijd een beetje feest en we ontmoetten er reeds verschillende interessante mensen. Ramtin heeft lang in Duitsland gewoond en gewerkt maar studeert nu geneeskunde. Een studie die zowel de Westerse als de Oosterse geneeskunde omvat.
maandag 28 december 2009
Griep en angina pectoris
Alles verliep prima tot een tiental dagen geleden. Nog gaan eten met een paar vrienden op een terras. "El Campechano" is een "parilla" (barbecue) restaurant in de buurt. Het is een van de mooiste terassen van Buenos Aires. Vooral sinds de heraanleg van het park met kleine speeltuin, het omleggen van de buslijnen die er passeerden en de nog steeds prima ligging. Je kan er in de zon zitten maar bij erg warm weer wordt een "dak" van blauwe parasols geopend....
Zaterdag allebei ziek. Marleen een dijk van een angina. Door de vrij hoge koorts wilde ze niet meer te voet naar de spoed gaan die hier op 100m vandaan is. Dus ik allleen naar de dokter van wacht. Eerst betalen, aanschuiven aan de kassa, wachten in de wachtzaal, gelukkig met TV, nieuws gevolgd. Vooraf aan de balie vertellen wat het probleem was. Ik heb de symtomen van Marleen en mezelf samengevoegd zodat ze me toch op de dokter lieten wachten...
Dan naar de apotheker van wacht, gelukkig aan de overkant van de straat. Pillen, hoestsiroop, keelspray, vicks om te dampen, enz...
De dokteres had me bovendien haar GSM gegeven voor mocht het niet beteren. Dit gold vooral voor Marleen die hoestbuien beleefde waarvan ik dacht, nu moet ik de ziekenwagen bellen!
De volgende avond 19.30u dus op die zelfde gsm gebeld. De sympathieke dokteres zat op de bus om naar haar werk te gaan en haar tweede dag van wacht te beginnen. Bueno, ik kom langs voor ik naar de kliniek ga. Onderzoek verloopt op dezelfde manier als het mijne de avond voordien. Korte zinnen in het Spaans met verklarende gebarentaal. Slijmen?, Hoesten?, Slechte adem?,
In bed blijven!, Geen Airco, tenzij in de kamer ernaast (Oef). Veel drinken. Om de 8u een tablet bij het eten. Natuurlijk is het 8ste uur helemaal geen etensuur. Dan maar met een stukje brood of....chocolade! Mexicaanse griep dokter? Nee hoor niets met te maken! Besliste antwoorden, ervaring zat in een land waar de spoed toch wel wat te verwerken krijgt op een nacht. Dan even mee naar de spoed voor een nieuw voorschrift, sterkere medicijnen. Dokter hoeveel moet ik betalen voor het huisbezoek?
"No te preocupes" (denk er maar niet meer aan). Gratis? ja hoor, een dokter die we voor de 2de keer ontmoeten, Marleen voor het eerst. Moet kunnen? Misschien wel maar in ons landje nooit meegemaakt...
Mijn keelpijn ging eveneens over in een hoest waarvan ik me niet kan herinneren het al te hebben meegemaakt. Niet kunnen slapen, niet diep kunnen ademen tenzij die ademhaling onderbroken wordt door HOESTbuien.
Volgende dag niet kunnen eten, lezen, enz. Normaal functioneren was er niet meer bij. Nu 10 dagen later is eindelijk het normale leven weer begonnen. Iets eten,iets drinken, een terrasje doen....
De mensen zijn hier zoals in België. Iedereen wil gelukkig zijn en niet met die vervelende symptomen te maken hebben.
En ook de twijfel van als het beter is, aangezien ik nooit echt veel koorts had maar ook niet genas dacht ik op weg te zijn naar de angina pectoris van Marleen.
Tot de Kerstavond ons feestje bij ons thuis in twijfel moeten trekken, afwachten... Wij zullen het hoofdgerecht wel maken Marleen... Als het niet gaat dan.... enz. Allemaal meegevallen, dat Kerstfeestje.
Heel lekker,leuk en gezellig. Van de griep geen foto's vanwege niet om aan te zien!
Hier enkele vrienden die op het etentje waren. Bijna iedereen Belg, voertaal Nederlands.
Oudjaar vieren we met onze Argentijnse vrienden... in het Spaans want geen van hen spreekt Engels of iets wat we kennen.
zaterdag 19 december 2009
Diploma-uitreiking in Pilar
Donderdag waren we te gast bij de IAE Business school van de Universidad Austral in Pilar. Pilar ligt op een half uur rijden van Buenos Aires. Onze vriendin Heleen studeerde er af als "Maestría en Dirección de Empresas", zeg maar Gegradueerde in Business management. De school is gefinancierd met privé kapitaal en dito sponsers en dat is er aan te zien. Een prachtige campus midden in de natuur. Prachtige leslokalen, aulas enz. alles in een natuurlijke groene omgeving. Zonder uitnodiging kwam je er dus niet binnen. Das en jas verplicht. Op de uitnodiging werden we ook verzocht om op tijd te zijn want alles zou stipt om 19u beginnen.
In Argentinië begint niets op tijd en na een uur wachten deden de "alumnis" hun intrede. Allen met toga, verschillende kleuren voor de professors, alnaargelang tot welke universiteit ze behoorden. Na een veel te lange ceremonie en veel te veel toespraken kregen dan een 250 studenten hun diploma in handen. Daarna volgde er een mooie receptie, beter dan doorsnee. Het weer was prachtig en alles was buiten gepland, met succes. Heleen zoekt nu werk in BsAs en hoopt hier te kunnen blijven.
Enkele foto's illustreren deze indrukwekkende avond die wel erg Noord-Amerikaans aanvoelde ware het niet dat alles in het Spaans verliep. Argentijns volkslied en Europese hymne incluis...!
woensdag 16 december 2009
feest van ABBA (asociatión de Belgas en Buenos Aires)
Onlangs hadden we een diner met Belgen die in Buenos Aires wonen en lid zijn van ABBA.
We kennen er al veel mensen van maar ontmoeten telkens ook nieuwe gezichten.
Het diner ging door op een prachtige locatie, nml. het clubhuis van de "Yachtclub Argentino".
Zelfs de taxichauffeur had moeite om het te vinden. Gelukkig had ik voordien al eens gekeken op het stadsplan en kon zo vermijden dat we bij de verkeerde yachtclub terecht kwamen.
Waar de Argentijnse keuken wel goede ingrediënten gebruikt maar meestal zonder veel verbeelding, was er hier meer moeite gedaan. Reeds op de receptie konden we genieten van heerlijke hapjes, zeer origineel gepresenteerd. Ook de maaltijd zelf was lekker en de porties eens niet overdreven. Misschien een Belgische kok aan het fornuis?
De locatie was zeer mooi met zicht op de haven en de yachthaven. Al bij al een leuke avond. Hiemee waren de Belgen er op tijd bij om het jaar af te sluiten.
Hierbij enkele foto's van de avond van ABBA.
Abonneren op:
Posts (Atom)