zondag 23 augustus 2009

Verbouwing




Het lijkt of er niets meer gebeurt maar dat komt omdat we in het nieuwe appartement aan het verbouwen zijn. Eind van de maand verhuizen we en vooraf lieten we wat aanpassingen doen in het appartement. Vooral meer kastruimte gecreëerd in keuken, badkamer en slaapkamer. Meer lichtpunten geplaatst in keuken en badkamer. De timing verloopt volgens planning ondanks alle geruchten van de Argentijnse bouwvakkers. Soms dagen ze wat later op maar werken dan door tot de afgesproken werken zijn uitgevoerd.
Het enige minpunt is een defecte (nieuwe) airco die onder waarborg dient hersteld te worden. De installateur werkt niet meer samen met de zaak die de airco verkocht en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Het duurt nu al drie weken en telkens worden er nieuwe afspraken gemaakt zonder resultaat.
Ondertussen loopt de winter hier op zijn allerlaatste benen. De temperaturen klimmen regelmatig boven de 18 graden en met de zon erbij is dit al zeer goed weer.
Foto's van het appartement sturen we later door want voor het ogenblik zit alles onder een laag stof door het uitzagen van een marmeren werkblad. Het ziet er naar uit dat alles op tijd zal klaar zijn. We verhuizen met een "pick-up" jeep van iemand uit de buurt.
Ondertussen zijn we begonnen met een cursus golf. Dat lijkt een ideale sport om hier te beoefenen met het vele mooie weer. Het terrein is 22ha groot met een dijk van een clubhuis. De golf is sinds een tijd eigendom van de staat geworden en dus kun je gaan spelen tegen een dagvergoeding zonder een torenhoog lidgeld te moeten betalen. We hebben nog maar enkele lessen gehad en het blijkt dus best geen gemakkelijke sport te zijn. Op het terrein waar we nog niet opmogen lopen de spelers met een zware golfzak te sjouwen of duwen een driewielig karretje voor zich uit. Daarin zitten indrukwekkende stokken (clubs) voor elke soort slag. Wij oefenen de afslag in een soort kooi omringd door netten om te beletten dat er al gewonden vallen vanaf de eerste les.
Ook zijn er plaatsen om de laatste slagen te oefenen op de "green" dichtbij de "hole". Het vraagt veel concentratie, geduld, moed en zelfvertrouwen om te geloven dat je dit ooit goed zult kunnen. Maar als al die anderen het geleerd hebben.....
Bij het terrein hoort een restaurant-café-terras waar het heerlijk uitrusten is met zicht op het oefenterrein. Ook een winkel met golfmateriaal dat er zeer professioneel uitziet hoort bij het complex. Ik voel me een beetje als een bezoeker van een zeilbotenbeurs waar je met open mond kijkt naar alle modellen en denkt...hier zal ik wel nooit mee varen.
Maar iedere sport heeft zijn eigen kenmerken en die maak je je stilaan eigen tot ze als het ware onvermijdelijk bij je leven gaan horen. Golf heeft het voordeel dat je het lang kan beoefenen, je bent in de natuur en een partij houdt je al gauw een halve dag bezig.
Waarschijnlijk meer nieuws na de verhuis...

zondag 2 augustus 2009

Edith Piaf




De musical "Edith Piaf"van Pam Gems is een productie onder Engelse regie (Jamie Lloyd) die al een paar weken volle zalen trekt. De regie is voortreffelijk met een ingehouden spanning die niet verminderd gedurende de hele voorstelling. De belichting, de klank, de acteurs, alles zeer professioneel uitgevoerd met een ademloos publiek. De Argentijnen of toch zeker de "porteños" (inwoners van Buenos Aires) houden van theater,dans,muziek,film enz. Ze kunnen uren in de rij staan om kaartjes te bemachtigen.
Ik wou kaartjes bestellen via internet maar de site weigerde mijn registratienummer (DNI, een soort burgernummer dat we pas in november zullen krijgen). Dus ben ik de metro kaartjes gaan kopen waaronder een zeer oud metrostel me terugvoerde naar de jaren dertig/veertig. Dan nog 3 kwartier aanschuiven. Het was wel de moeite waard. Een prachtige vertolking van "Elena Roger", een Argentijnse die een hele tijd in het buitenland werkte. Het theater "Liceo" is oud maar mooi geconserveerd of gerestaureerd of beide. Een soort kleine Burla schouwburg! Het theater ligt aan de plaza congreso, een majestueus plein zoals er velen zijn in BsAs.
Gisteren het restaurant "Palacio Español" bezocht gelegen op de Avenida 9° de julio. De breedste straat ter wereld met 22 rijstroken. Het restaurant, gebouwd in 1908 (tot 1911) telt verschillende zalen met prachtige decoraties. Het was de periode toen Argentinië nog tot de rijkste landen ter wereld behoorde. Buenos Aires was de 3de rijkste stad van Amerika na New York en Chicago. Vooral door politieke wantoestanden verdween deze status door de jaren heen.

Rond halfnegen waren er maar twee tafeltjes bezet, (Argentijnen gaan laat eten) maar rond 10u zaten er wel 200 mensen te eten,drinken, converseren en genieten van het ongelooflijke kader met veel brons marmer en houtwerk, afgewisseld met grote schilderijen. De Koninklijke familie van Spanje en een hele reeks staatshoofden waren hier al te gast. Sommige kelners leken wel mee met de meubels te zijn bewaard al was de bediening voortreffelijk. Ook het eten was lekker en we bleven nog net onder de 50€ voor ons beiden met alles erop en eraan.
Jammer genoeg had ik mijn fototoestel niet meegenomen maar ik stuur later nog wel wat foto's mee van deze plaats.
Tijdens de voorstelling van Piaf was het verboden om foto's te nemen...
We wachten nu op de lente die er binnen een maand zit aan te komen. Tegen dan hopen we ook verhuisd te zijn naar ons eigen appartement.
Veel groeten uit BsAs en tot binnenkort
Luc en Marleen

zondag 19 juli 2009

Afternoon Tea in hotel Alvear




Vandaag een "zeldzame" grijze dag in BsAs. De temperatuur valt nog mee (15°C) maar de lucht is zwaar geladen. We nemen dus ook maar een parapluutje mee op een zondagwandeling. Nog eens langs het "nieuw" appartement gelopen om de bewaking te verwittigen dat er iemand zal komen om wat aanpassingen te doen. De bewaking heeft zicht op een aantal kleurenschermen met de voornaamste plaatsen van het gebouw in beeld.
Nog eens langs de "licht"winkel gaan kijken voor een mooie lamp boven de tafel. En dan naar "Alvear hotel" in avenida Alvear.
Omdat de winter op zijn saaist is vandaag besluiten we hier iets te gaan drinken. De grijze lucht maakt het allemaal wat triest. De mensen lopen ook in minder vrolijke winterkleding.
Marleen gaat voor een "English tea", ik neem een amerikaans pintje.
Het kader is voortreffelijk en de bediening vlekkeloos. De thee wordt geserveerd met een torenschaaltje met lekkernijen van het huis, suiker en melk in zilveren schaaltjes en kannetjes. Het bierflesje staat in een ijsemmertje en wordt geserveerd met zilveren schaaltjes met nootjes en chips om U tegen te zeggen.
"Mé ne niets zemme content" zoals ze in Gent zeggen.
Daarna zijn we nog afgezakt naar "El Biela", een café in het centrum van Recoleta waar de rugleuningen van de stoelen versierd zijn met een uitgesneden "biéle". De baas heeft iets met auto's dat is zeker. De zaak zit haast vol en dat wil zeggen een 200-tal personen. Alle leeftijden komen hier samen, in de zomer buiten op het grote terras maar nu binnen met jassen en kleding in 3à 4 lagen want de Argentijnen hebben het koud in de winter.
Later thuis kookt Marleen een vismarmitje met lekkere kleine porties vis, mosselen, scampi's, zalm, groenten, safraan, visboullion enz. Een maaltijd die je niet vindt in de vele restaurants...
Morgen moeten we beginnen met de verlenging van onze verblijfsvergunning. Eerst naar de politie voor een bewijs van goed gedrag en zeden.... als ze ons dat nog willen geven?

zaterdag 11 juli 2009

Back in BsAs !!!


Hallo allemaal,

Alles is verlopen volgens plan. Enkele mensen hebben we niet kunnen zien maar de agenda zat dan ook zeer vol. We willen iedereen bedanken voor de goede ontvangst, de gezellige avonden en dagen. Wij zijn vooral blij dat de vluchten goed verlopen zijn.De luchthaven van Madrid hebben we stilaan zien sluiten terwijl we wachten op onze vlucht naar BsAs. Alle bars, restaurants, cafe's en winkels lieten de gordijntjes neer tot we achterbleven op een lege bank. Van jetlag hebben we niet veel last gehad. Ook het weer was schitterend tijdens ons verblijf.
Wij hebben genoten van de (Belgische) zeelandse mosselen, de tomaat-garnaal, de tuin van Marleen haar zus, het optreden van Paul Michiels op het Zimmerplein, de boottocht in Breda, de kleine olifant in de zoo,enz... enz... Nogmaals bedankt voor alles. Het was hartverwarmend.
Ondertussen zijn we terug in onze thuisbasis gesetteld. De was gesorteerd, pesos uit de muur gehaald, de weegschaal gaf weer zeer vervelende getallen aan. Wij hopen iedereen eens te ontmoeten in deze mooie stad maar natuurlijk niet allemaal tegelijk.

Gisteren zijn we naar een voordracht geweest over Breugel ingericht door de Belgische ambassade gevolgd door een receptie. We hebben weer een aantal nieuwe mensen ontmoet en zo is onze kennissenkring hier weer wat uitgebreider. In het buitenland ontmoet je mensen omdat ze Belg zijn. Maar het is ook fijn om bekenden terug te zien en van gedachten te wisselen.
Door de Mexicaanse grieptoestanden mogen de Argentijnen elkaar niet meer kussen en ook het maté-rietje mag niet meer worden doorgegeven (maté is de nationale drank van Argentinië, een kruidenthee).

Vanf nu begint onze tweede periode in Argentinië. Het is nog redelijk nieuw maar toch zijn een aantal dingen al zeer vertrouwd. We zullen nu stilaan proberen om dit land wat meer te verkennen buiten de hoofdstad en zijn directe omgeving.
Tot binnenkort,

Luc en Marleen

maandag 15 juni 2009

Tigre deel 2






Omdat we ons niet genoeg vooraf geïnformeerd hadden waren we aangewezen op de lokale promoties wat logies betrof.
Via kleine standjes kan je informatie inwinnen over de verschillende "hostelleria's". Omdat foto's niet alles zeggen kozen we verkeerd voor "BoraBora". Een wat slordig resort met niet al te vriendelijk personeel, wat sjofel interieur, saaie standaardgerechten opgediend zonder emotie of engagement. Waarom gaan mensen toch in de horeca werken als ze niet van mensen houden.
Maar de natuur maakt veel goed. s'Middags nog buiten gegeten op een terras in de zon aan het water ( de winter is stilaan begonnen!) en dan een wandeling gedaan langs kanaaltjes, bruggetjes, verbindingspaadjes enz. Overal geuren van houtvuren en open haarden, kruiden,gebakken vlees...
Veel mensen zien we niet maar hun honden komen kijken en lopen een eindje mee om ons te vergezellen.

We komen zeker terug naar Tigre. De Belg Peter De Bruyne bouwt hier een resort op een uur varen van het commerciële circuit.
Een "silent hotel" met restaurant, zwembad, jacuzi enz... Klaar tegen eind 2009. We zijn benieuwd.

Delta del TIGRE





5 jaar geleden bezochten we deze bestemming voor het eerst en we vonden het tijd om nog eens terug te keren. Tigre is een klein stadje met een groot pretpark gelegen aan de delta. Een netwerk van rivieren, kanaaltjes en vakantiewoningen elk met eigen steiger en boot.
Hier komen de porteños de weekends doorbrengen in hun al dan niet bescheiden houten woning op palen. Maar het kan ook een villa zijn met luxejacht voor de deur. Of je nu wil roeien, kanovaren, kayakken, jetskiën, met de taxiboot varen, alles vindt er zijn plaats. Zwemmen is evenwel verboden.
Boten zie je van alle orde van grootte. Van het kleinste kano'tje over de luxemotorboot tot de reuzecatamaran met een paar honderd passagiers. Alles vaart er gemoedelijk langs mekaar. De groten vertragen uit respect voor de kleintjes om ze niet te vervelen met te hoge golven.
Iedereen wordt bevoorraad langs het water omdat er geen andere wegen zijn. De delta is een kluwen van riviertjes met zijarmen en zijarmpjes en minikanaaltjes. Verloren varen is onvermijdelijk... denk ik !
Er komen ook winkelboten langs met fruit, groenten enz.
Het lijkt allemaal wat op Venetië zonder Venetië. De statige gebouwen van deze stad zijn er niet. Buiten de houten huisjes op palen is er alleen de natuur overal omringd door water.

zondag 24 mei 2009

Kansas city...


Vandaag afgesproken met een Argentijns koppel in Kansas city. Een bar restaurant op Amerikaanse leest geschoeid maar een wereld apart. Om 18u hadden we afgesproken maar om 17.30u belt Daniel de afspraak af wegens onvoorziene omstandigheden. Niet getreurd en dus met ons twee aan de bar gaan zitten voor de "happy hour". Een grote toog met barmannen a la Tom Cruise die cocktails ingieten met een meter afstand tussen de fles en het glas. Alles aan prijzen die je niet voor mogelijk acht als je van België komt. Aanvankelijk is het betrekkelijk rustig maar gaandeweg loopt de zaak voller met mensen van verschillend komaf. Champagne aan 8 pesos per glas kunnen we echt niet afslaan (1.5 euro!). Alles wat gadeslaan en ons afvragen waarom Daniel heeft afgezegd. Een paar weken geleden hebben we hem leren kennen en heeft hij ons nog thuisgebracht met zijn auto en koffie gedronken op ons appartement. Even denken we dat hij een oplichter kan zijn en nu in ons appartement alles leegrooft terwijl wij op hem zitten te wachten.
Fantasie de vrije loop laten kan soms leiden tot absurde gedachten...
Het leven aan de toog is boeiend en indrukwekkend. Alles gebeurt aan een tempo van 20-jarigen en wij kijken toe. Het verloopt volgens het ritme van een geoliede machine. Kansas city is niet uit de lucht gegrepen en alhoewel we nooit in die stad geweest zijn doet dit denken aan Noord-Amerika. Er is gezelligheid alom, lekkere hapjes, vrolijke mensen, goed licht, leuke sfeer. Het is weekend en morgen is het hier een Nationale feestdag (25 de Mayo). Er is hier zelfs een straat genoemd naar deze feestdag. We proberen een tafel te reserveren om te eten maar dat kan niet. Gewoon aanmelden aan de ingang aub. Er worden geen reservaties genoteerd omdat vanaf 21u mensen beginnen aan te schuiven en in de rij gaan staan om een plaats te bekomen. We worden naar een tafel gebracht aan het raam dat uitgeeft op de "hypodrome"waar nu niets meer te beleven valt. Toch nog een mooi uitzicht op de verlaten renbaan. Het eten is voortreffelijk, een uitstekend flesje "merlot". Niets aan de buitenkant laat vermoeden wat zich hier afspeelt op een zondagavond. Hele families, jong en oud komt zich hier te goed doen aan lekkere gerechten met veel te grote porties. We kennen dit al en nemen 1 schotel voor ons twee. Veel, lekker en niet duur. Soms lijkt het wel een sprookje maar het is dus echt. Een taxi brengt ons nog voor 3 euro naar huis. Over dezelfde afstand hebben we namiddag 1.5uur gewandeld in een rustige lage herfstzon. Nu rijden we terug en zien we de nevel opkomen in de parken die feilloos verlicht zijn tot kilometers ver. De avenida Libertador met zijn 12 rijstroken zoeft voorbij sjieke appartementsblokken. 
Terug thuis staat alles nog op zijn plaats en gaan we met een goed gevoel de nacht in. Tomorrrow is another day...