Op onze tocht langs de beste architectuur van Buenos Aires staan nog een paar hoogtepunten die we moeten bezoeken. Onlangs bezochten we dan ook het fantastische "Palacio Barolo" in het centrum. We hadden hier al een goed zicht op de buitenkant met de openingsviering van het 200-jarig bestaan van Argentinië. Nu hebben we ook een bezoek gebracht aan de binnenkant. Het gebouw kwam er op initiatief van de zakenman Luis Barolo en werd opgetrokken tussen 1919 en 1923. Het bleef lang het hoogste gebouw in Zuid-Amerika met een hoogte van 100m. Bovenop bevindt zich een vuurtoren waarvan de schijnwerper kon gezien worden tot in Uruguay. Daar in de hoofdstad Montevideo staat trouwens een identiek gebouw als dat van Barolo, de Sarvio building. In BsAs is de architect Mario Palanti. Met de blik naar Europa werden de meeste materialen ingevoerd uit Italië. Het gebouw is een eerbetoon aan Dante's "Comedia Divina". Deze florentijnse dichter schreef het epos met verwijzing naar Hemel, hel en vagevuur. In de architectuur vinden we vele verwijzingen. Op het gelijkvloers verwijzen alle symbolen naar de hel. Draken, slangen, vuur enz. Op de verdiepingen van 2 tot 14 verwijst alles naar het vagevuur en nog hoger (15-22) is er de hemel. Oorspronkelijk werd het gebouw verlicht door 300.000 lampen. Het licht in de vuurtoren was jarenlang buiten gebruik maar voor de viering van 200 jaar Argentinië werd alles in zijn oorspronkelijk staat hersteld. Een geleid bezoek brengt je tot bij de lamp in de vuurtoren die iedere 25ste van de maand wordt onstoken en de hele stad overstraalt met een bereik van 360°. Zie ook op www.pbarolo.com.ar
zaterdag 3 juli 2010
Palacio Barolo
Op onze tocht langs de beste architectuur van Buenos Aires staan nog een paar hoogtepunten die we moeten bezoeken. Onlangs bezochten we dan ook het fantastische "Palacio Barolo" in het centrum. We hadden hier al een goed zicht op de buitenkant met de openingsviering van het 200-jarig bestaan van Argentinië. Nu hebben we ook een bezoek gebracht aan de binnenkant. Het gebouw kwam er op initiatief van de zakenman Luis Barolo en werd opgetrokken tussen 1919 en 1923. Het bleef lang het hoogste gebouw in Zuid-Amerika met een hoogte van 100m. Bovenop bevindt zich een vuurtoren waarvan de schijnwerper kon gezien worden tot in Uruguay. Daar in de hoofdstad Montevideo staat trouwens een identiek gebouw als dat van Barolo, de Sarvio building. In BsAs is de architect Mario Palanti. Met de blik naar Europa werden de meeste materialen ingevoerd uit Italië. Het gebouw is een eerbetoon aan Dante's "Comedia Divina". Deze florentijnse dichter schreef het epos met verwijzing naar Hemel, hel en vagevuur. In de architectuur vinden we vele verwijzingen. Op het gelijkvloers verwijzen alle symbolen naar de hel. Draken, slangen, vuur enz. Op de verdiepingen van 2 tot 14 verwijst alles naar het vagevuur en nog hoger (15-22) is er de hemel. Oorspronkelijk werd het gebouw verlicht door 300.000 lampen. Het licht in de vuurtoren was jarenlang buiten gebruik maar voor de viering van 200 jaar Argentinië werd alles in zijn oorspronkelijk staat hersteld. Een geleid bezoek brengt je tot bij de lamp in de vuurtoren die iedere 25ste van de maand wordt onstoken en de hele stad overstraalt met een bereik van 360°. Zie ook op www.pbarolo.com.ar
maandag 14 juni 2010
Tigre (lokaal museum)
Gisteren was het hier een grijze dag. Maar Veerle (Belgische vriendin) had ons uitgenodigd om samen haar verjaardag te vieren. We waren bij haar thuis voor een glas en een stuk Tiramisu (zelf gemaakt door Veerle). Daarna vertrokken we per bus en trein naar Tigre, het deltagebied van de rio de la Plata. Vandaar via een wandeling naar het museum. Dit gebouw was lang in verval en God zij dank werd het gespaard en prachtig gerestaureerd. De collectie was niet zo uniek maar het gebouw des te meer. We laten jullie mee genieten via enkele foto's. In betere tijden werden hier grote feesten georganiseerd door de high-life van Buenos Aires en deed het gebouw ook dienst als casino. Het mooie weer bleef uit maar zonder regen of wind en met 22°C was dit een best aangenaam verblijf. Met een lekker Italiaans restaurantje werd de dag afgerond.
maandag 31 mei 2010
Reis Cuyo & Noa (vervolg): Molinos
Langs een moeilijke weg geraken we in "Molinos", een beeldig dorpje waar de tijd al een paar honderd jaar lijkt stil te staan. Alles is er in perfecte staat en wordt met subsidies mooi onderhouden. Het hotel "Hacienda de Molinos" is eveneens een oase van rust midden in de natuur. Er is een school, politiekantoor, chinees restaurant, ontspanningslokaal, manège, alles op een paar vierkante kilometer. De mensen komen werken in het dorp en keren 's avonds terug naar hun eigen nog meer desolate en afgelegen plaatsen via de stoffige wegen.
donderdag 20 mei 2010
Vacuñas (soort kleine lama's)
San Antonio de los Cobres (vervolg)
In San Antonio de los Cobres blijven we 1 nacht. Er is niet veel te zien. Het is er zeer stofferig omdat vrachtwagens hier aan te hoge snelheid het dorp inrijden. Bovendien steekt er een sterke wind op die een wandeling haast onmogelijk maakt. We voelen ons bovendien niet zo lekker door de grote hoogte. We drinken cocathee en knabbelen wat cocablaren (ja van de cocaïne, maar onverwerkt). Ik ga even buiten om wat foto's te maken en steek bij het terugkomen de sleutel van de voordeur in mijn broekzak na de deur zorgvuldig gesloten te hebben. Als de bediende van het hotel komt vragen of iemand de sleutel gezien heeft kan ik me hier niets meer van herinneren! Later duikt de sleutel weer op als in mijn broekzak ga voor een zakdoek. Verveeld breng ik hem naar de receptie. Met de glimlach neemt de bediende hem in ontvangst. Hij is duidelijk zulke vergetelheden gewoon. De hoogte bezorgt me de hele nacht vervelende hoofdpijn. Het ontbijt is bijzonder sober en ik ben blij als de weg daarna wat daalt naar normale hoogten. We kruisen herhaaldelijk de spoorweg van de "Tren de las nubes" (de trein der wolken), een der hoogste spoorwegen ter wereld. Het is een toeristentreintje dat er 15 u over doet langs talloze bruggen en tunnels en wondermooie landschappen om aan te komen in San Antonio de los Cobres.
Reis Cuyo en Noa (vervolg): San Antonio de los Cobres
Voordat we dit stadje (of dorp of nederzetting) bereiken zien we een wegwijzer naar een restaurantje "in the middle of nowhere". Iedereen heeft honger en we doen de omweg om iets te gaan nuttigen. We zijn de enige klanten in dit dorpje van 1 familie. Volledig zelfbedruipend. Lemen huisjes die wonderwel de hitte trotseren en binnen wat koelte bieden zonder airco. De tafels uit zoutsteen gemaakt, de stoelen met zitjes in koeiehuid. Buiten een lemen oven en een zonneoven om te koken op zonne-energie, neen dit is geen schotelantenne! Een doucheruimte met warmwater opgewekt door zonnepanelen. Een restaurant, een kerkje. Alles onder een blakende zon in een absolute stilte. Zelfs de hond blaft niet om het plaatje zeker niet te verstoren. Een vriendelijke mevrouw ontvangt ons hartelijk en serveert eten en drinken. Lekker, goedkoop en vooral met liefde bereid. Het is er uitzonderlijk netjes. De omweg zeker waard. Hierna resten er nog maar een 20 km tot San Antonio de los Cobres dat op 4890m hoogte ligt. Het hoogste punt van de reis dat we met de wagen aandoen.
Abonneren op:
Posts (Atom)