donderdag 8 april 2010

LANA, nieuw leven !!!

Op 6 april 2010 werd een nieuwe telg geboren in het gezin van mijn jongste dochter Inge!
Ze heet "LANA". Een foto hebben we nog niet.
Dit melden U met grote vreugde....
Luc Verhaegen (opapa) en Marleen Van Dort (Omarleen)

zondag 14 maart 2010

Brusselse wafels in Buenos Aires!!!






Ben, een Belg en Fidel een Boliviaan, twee dikke vrienden, hebben samen met nog een Braziliaan een Belgisch wafelhuis geopend in Buenos Aires. Gisteren was het openingsavond voor de vrienden en we waren er weeral bij... In een pand in een zakenbuurt met veel hotels hebben ze gedurende 5 maanden alles vernieuwd om er hun "Gaufrerie Royal" te openen. De naam werd gekozen in overleg met een bestaand wafelhuis op de Brusselse zavel.
Echte wafelijzers op gas en ook wel een heel modern electrisch exemplaar werden uit Europa ingevoerd om hier dienst te doen. De argentijnen kennen helemaal geen wafels. Ze eten veel zoet, croissants en pannekoeken maar wafels... Que es?
Ben werkt als toeristische gids in Europa voor een Zwitsers bedrijf om toeristen te begeleiden uit USA, Australië en Canada.
Dat gedurende zes maanden in de zomer. In de Europese winter kiest hij voor Buenos Aires waar hij het wil maken met Belgische wafels. Het is niet eenvoudig voor buitenlanders om hier zaken te doen. De formaliteiten zijn eindeloos en veelvuldig. Er moet altijd wat geregeld worden onder tafel. Niet gemakkelijk om te weten met wie en wanneer te onderhandelen. Maar gisteren was het één en al feest bij de opening van het wafelhuis. Ben wil voorzichtig afwachten of de Argentijnen wafels gaan willen eten maar ondertussen konden wij al eens proeven en lekker waren ze. Buiten een aantal Belgen, vooral Vlamingen waren er ook Nederlanders, Amerikanen, Brazilianen enz. aanwezig. Enkele vrienden hadden voor een echte rode loper gezorgd. Met alles erop en eraan. We sloten af met een Belgische Duvel. We wensen Ben en zijn team in elk geval veel succes en zullen regelmatig eens langs gaan denk ik...

zondag 7 maart 2010

15.000 km door Argentinië en Chili

Gil en Marleen, een Belgisch koppel reden 15.000km door Chili en Argentinië en waren 3,5 maand onderweg met een tentje.
Ze hebben een voordrachtje gegeven voor de Vlamingen over de reis die ze hebben gemaakt. Alles met een moto en een tentje. 15.000 km. Gil is 72 ! en Marleen 51. Ze zagen walvissen, dolfeinen, pinguins, condors en veel ander kleiner gespuis.ook een plaag van sprinkhanen en zwarte kevers. De steden liggen hen zo niet omdat het met de moto moeilijk is met de bagage, parking enz...
De moto laten ze achter in BsAs en in juli komen ze terug om dan naar Bolivië, Uruguay, enz. te reizen.
Over hun reizen schrijven ze toneelstukken die ze dan in België (Nijlen) opvoeren voor een beperkt publiek. Daarbij wordt dan eten geserveerd uit het betrokken land.
Allemaal erg intensief en interessant. En zeggen dat sommige mensen zich vervelen...
Ze hebben nooit angst voor wat komen gaat. Dat is ook normaal want je hebt maar angst voor iets wat je kent. En elke reis opnieuw is bijna alles onbekend en nieuw en avontuur. Ze reisden al in Afrika, Azië, Noord-Amerika en Europa. Sinds 15 jaar volgen ze dezelfde formule. Zes maanden per jaar op reis, zes maanden in België. Eerst met de fiets, de laatste jaren met de moto. Stoppen staat voorlopig niet in hun woordenboek.

Binnen twee weken vertrekken we zelf op reis voor drie weken in centraal en Noordwest-Argentinië.
We nemen wel enkele binnenlandse vluchten om de minder interessante stukken te overbruggen. De rest doen we met een 4x4.
Meer nieuws hierover later met hopelijk wat mooie foto's...

maandag 22 februari 2010

Verslagenheid, verdriet, rouw!


Het was een zwart weekend!
Nadat vorige zaterdag 13/2 een oude klasgenote Rieja
begraven is, 52j, gestreden, maar verloren tegen kanker
kregen we zaterdag 20/2 terug slecht nieuws.

Mark De Belder, departementshoofd, collega,
maar vooral goede vriend is op 56j
in zijn slaap overleden in Florida,
waar hij samen met zijn partner Annemie en haar kinderen
op vakantie was.
Het nieuws kwam zeer hard aan!
We waren teneergeslagen, hadden verdriet!
We zijn zover weg, dat maakt het nog moeilijker!
Niet eventjes kunnen praten met je andere collega's,
geen knuffels, niet samen wenen, geen verhalen kunnen ophalen,
geen foto's bekijken, dit hadden we niet ingeschat!!!
Niemand had dit verwacht!
Al wenend schreef ik een tekstje voor het rouwregister!
Dit afscheid doet pijn!

Hopelijk krijgen jullie nu beiden de rust die jullie verdienen!

Luc en Marleen

zaterdag 20 februari 2010

Belgische Murga in BsAs





Donderdagavond naar het cultureel centrum "Riojas" geweest. Er was een voorstelling gepland van een Belgische Murgagroep die was samengesteld uit leden van murga's uit verschillende Belgische steden met telkens 1 afgevaardigde. Vandaar droegen ze ook een vlag met het toepasselijk opschrift "Ceci n'est pas une murga". De Belgen hebben hier afspraak met murgagroepen van Buenos Aires om te verbroederen en samen op te treden. De Belgen vonden het leuk om eindelijk eens in de bakermat van de murga te kunnen zijn. Er zijn dit weekend nog twee optredens gepland in het cultureel centrum. Het was ook opvallend dat verschillende Belgen uitstekend spaans spraken. Het publiek was hierover zeer verwonderd omdat de meeste mensen hier alleen maar spaans spreken.
De "murga" is eigenlijk onstaan als protestgroep tegen allerlei wantoestanden. De begeleiding gebeurt meestal op trommels en allerhande slaginstrumenten. De optocht gebeurt steeds in de straten en op eenvoudige danspassen en ritmes. Ze kunnen zo uren doorgaan...
Weer een Belgische aanwezigheid in Buenos Aires.

Altijd?mooi?weer?

Dat het weer ook al eens anders kan zijn in BsAs hebben we gisteren ondervonden. We zagen het al eens op TV maar gisteren zaten we er midden in. Een onweer brak door rond half vijf. We waren in Palermo, normaal op twintig minuten van huis. Geen taxi te vinden als het hard regent, dat wisten we al. Dan maar te voet vertrokken met een paar propere vuilzakken als geïmproviseerde regenjas. Onderweg werd al duidelijk dat het niet normaal was. 3 autos waren vernield door 1 omgevallen boom.De straat was meer een rivier, de voetpaden onzichtbaar. Dus liepen we midden op de rijweg die wat hoger ligt. De autos reden omzichtig voorbij zonder teveel water op te spatten. Een bus die achter ons kwam aangereden pikte ons op waar geen halte was. De bus zat onderweg meer dan een uur vast in het verkeer. Auto's begonnen over het voetpad te rijden om toch wat vooruit te komen. Mensen stapten uit de bus en waadden door het water tot boven de knieën. De bus keerde terug en reed via een andere weg naar de hoofdweg. daar werd het pas mooi. Allerlei objecten dreven door de straten. Mensen verplaatsten zich met opblaasbare bootjes of binnenbanden van vrachtwagens. De auto's zaten tot boven de wielen in het water. Hier en daar brandweer aan het pompen. Ziekenwagens met scherpe sirene's stonden stil. Later op TV zagen we hoe mensen een bed met een oude man erin door het water droegen naar een drogere plaats. Grote solidariteit. Op de bus had een vrouw haar kindje in een grijze vuilzak gewikkeld om het wat te beschermen tegen de komende regen. Huizen en winkels liepen onder, ook kelders, garages, metrolijnen vielen uit. Na drie uur waren we weer thuis. Onze buurt ligt wat hoger en daar waren geen problemen. Dan in de douche met nog meer (warm en proper) water! Hééérlijk.
Eén van de oorzaken van de overlast is dat er nu gebouwen staan van 15 verdiepingen waar er vroeger huizen stonden van 3.
100 badkamers op de oppervlakte van 20 vroeger. Mensen gaan ook meer douchen en wassen bij regenweer. Dus meer en meer water voor dezelfde riolen die hier al niet op voorzien zijn en nog minder op de zondvloed zoals die van gisteren.
De stad voert momenteel wel grote werken uit op 30meter diepte. Een immense graafmachine haalt grond weg en onmiddellijk komen er betonnen delen van een enorme rioolbuis in de plaats. Dat alles zal de zaak oplossen binnen 5 of 10 of 15 jaar.
Ondertussen wanen we ons dus af en toe in de derde wereld. Oei, het ís hier derde wereld! Morgen schijnt de zon en kan alles weer wegtrekken en opdrogen. Buenos Aires...

donderdag 4 februari 2010

Marleen volgt reeds één jaar Spaanse les!


Ja, hoor! Tot mijn eigen verbazing spreek ik reeds een aardig mondje Spaans, of zal ik zeggen Argentijns. Want er zijn toch een aantal verschillen in uitspraak.
Ik volg elke woensdagmorgen 2 uren les bij profesor José Serebrenik, een zeer aangename, vriendelijke, geduldige, joodse leraar, die (gelukkig voor mij) zeer goed Engels spreekt en ook Engelse les geeft aan spaanstaligen.
Hij woont in de wijk Balvanera (in de volksmond Once genoemd).
Het is de joodse wijk, een zeer drukke, bedrijvige buurt met allemaal winkeltjes, groothandels en kraampjes. Sommigen vinden het soms een beetje gevaarlijk, maar ik vind dit eigenlijk niet, omdat er altijd veel volk rondloopt.
Er is ook politiebewaking omdat er twee synagogen in die buurt zijn.
Mijn lessen zijn altijd zeer gevarieerd. Ik heb een beetje de gewoonte opgevat om
voor de les een aantal punten op te schrijven (in het Spaans) waarover we kunnen spreken.
Meestal gaat het over zaken die ik in de loop van de voorbije week heb meegemaakt, gezien of gehoord.
Dat kan gaan over een tentoonstelling, over een muziekvoorstelling,
maar ook over de verschillende levensgewoonten in Argentinië, Europa, België of over iets zeer persoonlijk, zelfs emotioneel.
Daarover spreken wordt meestal een zeer interessante conversatie.
Hij weet ook zeer veel over de geschiedenis en de cultuur van Argentinië en Buenos Aires, de lessen gaan dus veel verder dan enkel de gramatica, woordenschat en spelling.
Tijdens de dictatuur is hij samen met zijn vrouw moeten vluchten en zij hebben vanaf 1976
gedurende 14 jaar in Tenerife gewoond.
Ik zal zeker nog een jaartje verder les volgen, vooral omdat ik het zo graag doe!